Hazil

Nega dadam uydan chiqib ketishdan oldin yotoqxona eshigini doim qulflab qo'yardi

1 ой аввал  ·  Hazil
🌐  Bu post inglizcha tilida yozilgan.
Dadamning g'alati odati bor edi.

Hatto butun oila uyda bo'lsa ham, u qachon tashqariga chiqsa, yotoqxona eshigini ortidan qulflab qo'yardi.

Hatto u shunchaki sigaret olish uchun do'konga borib, 10 daqiqada qaytib keladigan bo'lsa ham, baribir uni qulflardi.

Men yoshligimda, ota-onalar o'z yotoqxonalari bilan shunday qilishadi deb o'ylardim.

Ammo do'stlarimning uyiga bora boshlaganimda, ularning ota-onalari odatda yotoqxona eshiklarini ochiq qoldirishlarini payqadim.
Shunday qilib, bir kuni onamdan so'radim:
“Nega dada doim yotoqxona eshigini qulflaydi?”
U menga doim bir xil javob berardi.
“Ehtimol, u narsalariga tegishingni xohlamagani uchundir.”
Dadam uyda bo'lmaganida onam ham hech qachon u xonaga kirmasdi.

Keyin, o'rta maktabning ikkinchi sinfida o'qiyotganimda, bir voqea yuz berdi.
Bir kuni ertalab dadam ishga shoshilib, yotoqxona eshigini qulflashni unutib qo'ydi.

Odatda bunga e'tibor bermagan bo'lardim.
Ammo negadir o'sha kuni qiziqib qoldim va yashirincha ichkariga kirdim.

Xona men kutganimdan ancha oddiyroq edi.
U yerda karavot, shkaf, komod va burchakda eski yog'och shkaf bor edi.

Ammo o'sha shkafning ustida men ilgari hech qachon ko'rmagan qizning ramkali surati turardi.

U taxminan boshlang'ich sinfda o'qiydigandek ko'rinardi.

Suratning orqasida tartibsiz yozuv bilan shunday yozilgan edi:
“Men yana dada bilan istirohat bog'iga borishni xohlayman.”

Miyam qotib qoldi.
Men doim o'zimni yolg'iz farzand deb o'ylab o'sganman.
Ota-onamning boshqa farzandi borligi haqida hech qachon eshitmaganman.

Keyin to'satdan old eshik ochilganini eshitdim.
Dadam qaytib kelgan edi.
Men tezda suratni joyiga qo'ydim va chiqib ketmoqchi bo'ldim, lekin yotoqxona eshigida to'g'ridan-to'g'ri unga to'qnash keldim.
Dadam avval menga qaramadi ham.

U to'g'ridan-to'g'ri ochiq shkafga qaradi.
Keyin men ilgari hech qachon ko'rmagan ifoda bilan so'radi:
“Sen... o'sha suratni ko'rdingmi?”
Men ha dedim.

U uzoq vaqt hech narsa demadi.
Keyin sekin karavotga o'tirdi.
Va nihoyat dedi:
“U sening opang edi.”
Men butunlay qotib qoldim.

Ma'lum bo'lishicha, men tug'ilishimdan oldin mendan yetti yosh katta opam bo'lgan ekan.

U juda kasal bo'lib tug'ilgan va bolaligining ko'p qismini shifoxonalarda o'tkazgan.
Ammo u istirohat bog'larini juda yaxshi ko'rardi.

Dadamning dam olish kuni bo'lsa va u o'zini yaxshi his qilsa, dadam uni olib borardi.

Va har safar uyga qaytishganda, u dadamdan so'rardi:
“Yana qachon boramiz?”

Keyin bir qishda uning ahvoli to'satdan yomonlashdi.
Va u boshqa hech qachon uyga qaytmadi.

Onam shunchalik tushkunlikka tushdiki, opamga tegishli bo'lgan hamma narsadan qutulmoqchi bo'ldi.

Ammo dadam uning narsalarini tashlab yuborishga ko'zi qiymadi.

Shuning uchun u hamma narsani yotoqxonasidagi o'sha shkafga ko'chirdi.
Ammo meni yig'latgan narsa keyinroq bo'ldi.

Dadam pastki tortmani ochdi va eski yegulik qutisini chiqardi.
Ichida eski soch qisqichlari, rangli qalamlar va o'nlab kichik xatlar bor edi.

Ularning hammasi opam dadamga yozgan xatlar edi.
Ularning ko'pchiligi oddiy narsalar haqida edi:
“Dada, ishda kuningiz xayrli o'tsin.”
“Dada, men yeguliklarni yemadim. Sizni kutdim.”
“Dada, ertaga erta qayting.”
Va eng oxirgi xatda u shunday yozgan edi:
“Dada, tuzalib ketsam, birga o'ynagani boramiz.
Ishga ketayotganingizda, eshikni qulflab qo'ying.
Bo'lmasa, yashirincha sizning ortingizdan ergashib ketishim mumkin.”

Ma'lum bo'lishicha, dadam ishga ketayotganida, opam ham bormoqchi bo'lib, old eshikgacha unga ergashib borar ekan.
U juda zaif bo'lgani uchun, dadam u haqiqatan ham tashqariga ergashib chiqib ketishidan xavotir olardi.

Shuning uchun u ketishdan oldin hazillashib yotoqxona eshigini qulflayotgandek bo'lardi.

Keyin u ichkaridan kulib derdi:
“Dada, siz meni yana to'xtatib qoldingiz!”
U vafot etganidan keyin ham, dadam bu odatni tashlay olmadi.

Keyin dadam men hali ham juda yaxshi eslaydigan bir gapni aytdi.
“G'alati... Agar eshikni qulflamasdan chiqib ketsam, hali ham kimdir ortimdan yugurib chiqadigandek tuyuladi.”

Bu dadamning yig'laganini birinchi marta ko'rishim edi.
U doim sokin va his-tuyg'ularini yashiradigan odam edi.
U menga hech qachon “seni yaxshi ko'raman” ham demagan.
Ammo o'sha kuni opamning suratini qo'lida ushlab, u kichkina boladek yig'ladi.

Shundan so'ng, dadam yotoqxona eshigini qulflashni to'xtatdi.
Oradan yillar o'tib, majburiy harbiy xizmatga chaqirilgan kunim, old eshik oldida poyabzalimni kiyayotgan edim.

To'satdan dadam xonamga kirib keldi, eshik dastagini ushladi va hazillashib qulflayotgandek qildi.
Keyin menga qarab dedi:
“Sening ham dadangning ortidan ergashib ketmasliging yaxshiroq.”
U nimani nazarda tutganini tushungan zahotim, ko'z yoshlarimni tiya olmadim.

Men hozir uylanganman va alohida yashayman.
Ammo ota-onamnikiga borganimda, opamning surati hali ham o'sha shkaf ustida turibdi.

Va uning yonida harbiy xizmatni bitirganimda dadam bilan tushgan suratimiz turibdi.
Kuni kecha undan so'radim:
“Dada, nega mening suratimni ham o'sha yerga qo'ydingiz?”

U jilmayib dedi:
“Chunki biri men eng ko'p ko'rishni istagan insonim...
va ikkinchisi esa men eng uzoq vaqt ko'rishni istagan insonim.”
2