हाँसोठट्टा

किन बुबा घरबाट निस्कनु अघि सधैं सुत्ने कोठाको ढोका बन्द गर्नुहुन्थ्यो

🌐  यो पोस्ट अङ्ग्रेजी मा लेखिएको हो।
बुबाको एउटा अनौठो बानी थियो।

परिवारका सबै सदस्य घरमै भए पनि, जब उहाँ बाहिर जानुहुन्थ्यो, उहाँ सधैं सुत्ने कोठाको ढोका बन्द गरेर जानुहुन्थ्यो।

यदि उहाँ चुरोट किन्न नजिकैको पसलमा मात्र जानुहुन्थ्यो र १० मिनेटमा फर्किने हुनुहुन्थ्यो भने पनि, उहाँ ढोका बन्द नै गर्नुहुन्थ्यो।

म सानो छँदा, मलाई लाग्थ्यो कि सबै अभिभावकहरूले आफ्नो सुत्ने कोठासँग यस्तै गर्छन्।

तर जब म साथीहरूको घर जान थालें, मैले देखें कि उनीहरूका अभिभावकहरूले प्रायः सुत्ने कोठाको ढोका खुला नै छोड्थे।
त्यसैले एक दिन मैले आमालाई सोधें,
“बुबाले किन सधैं सुत्ने कोठाको ढोका बन्द गर्नुहुन्छ?”
आमाले मलाई सधैं एउटै जवाफ दिनुहुन्थ्यो।
“सायद उहाँलाई तिमीले उहाँका सामानहरू छोएको मन पर्दैन होला।”
बुबा नभएको बेला आमा पनि कहिल्यै त्यो कोठामा जानुहुन्नथ्यो।

त्यसपछि, जब म हाई स्कूलको दोस्रो वर्षमा थिएँ, एउटा घटना भयो।
एक बिहान, बुबा काममा जान हतारमा हुनुहुन्थ्यो र सुत्ने कोठाको ढोका बन्द गर्न बिर्सनुभयो।

सामान्यतया मलाई वास्ता हुने थिएन।
तर कुनै कारणले, त्यस दिन मलाई उत्सुकता जाग्यो र म गोप्य रूपमा भित्र गएँ।

कोठा मैले सोचेभन्दा धेरै सामान्य थियो।
त्यहाँ एउटा ओछ्यान, एउटा दराज, एउटा ड्रेसर र कुनामा एउटा पुरानो काठको क्याबिनेट थियो।

तर त्यो क्याबिनेटको माथि एउटा फ्रेम गरिएको फोटो थियो, जुन मैले पहिले कहिल्यै देखेको थिइनँ।

उनी प्राथमिक विद्यालयमा पढ्ने जस्ती देखिन्थिन्।

फोटोको पछाडि, फोहोर अक्षरमा लेखिएको थियो:
“म फेरि बुबासँग मनोरञ्जन पार्क जान चाहन्छु।”

मेरो दिमागले काम गर्न छोड्यो।
म सधैं आफूलाई एक्लो सन्तान भनेर हुर्किएकी थिएँ।
मैले मेरा आमाबुबाको अर्को सन्तान भएको बारे कहिल्यै केही सुनेकी थिइनँ।

त्यसपछि अचानक, मैले अगाडिको ढोका खुलेको आवाज सुनें।
बुबा फर्किनुभएको थियो।
मैले छिट्टै फोटो तल राखें र बाहिर निस्कने प्रयास गरें, तर म सुत्ने कोठाको ढोकामा उहाँसँगै ठोक्किएँ।
बुबाले मलाई हेर्नुभएन।

उहाँले सिधै खुला क्याबिनेटतिर हेर्नुभयो।
त्यसपछि, मैले पहिले कहिल्यै नदेखेको भावका साथ उहाँले सोध्नुभयो,
“तिमीले... त्यो फोटो देख्यौ?”
मैले हो भनें।

उहाँ लामो समयसम्म केही बोल्नुभएन।
त्यसपछि उहाँ बिस्तारै ओछ्यानमा बस्नुभयो।
र अन्तमा भन्नुभयो,
“उनी तिम्री दिदी थिइन्।”
म पूर्ण रूपमा स्तब्ध भएँ।

प्रस्ट भयो कि, मेरो जन्म हुनुभन्दा पहिले, मेरो एक दिदी हुनुहुन्थ्यो जो मभन्दा सात वर्ष जेठी थिइन्।

उनी धेरै बिरामी भएर जन्मेकी थिइन् र उनको बाल्यकालको अधिकांश समय अस्पतालमा नै बित्यो।
तर उनलाई मनोरञ्जन पार्कहरू धेरै मन पर्थ्यो।

जब बुबाको बिदा हुन्थ्यो र उनी अलि स्वस्थ महसुस गर्थिन्, बुबाले उनलाई त्यहाँ लैजानुहुन्थ्यो।

र हरेक पटक उनीहरू घर फर्किंदा, उनले बुबालाई सोध्थिन्,
“हामी फेरि कहिले जान सक्छौं?”

त्यसपछि एक हिउँदमा, उनको अवस्था अचानक बिग्रियो।
र उनी फेरि कहिल्यै घर फर्किनन्।

आमा यति धेरै दुःखी हुनुहुन्थ्यो कि उहाँ दिदीका सबै सामानहरू फ्याँक्न चाहनुहुन्थ्यो।

तर बुबाले उनका सामानहरू फ्याँक्न सक्नुभएन।

त्यसैले उहाँले सबै सामानहरू आफ्नो सुत्ने कोठाको त्यो क्याबिनेटमा सार्नुभयो।
तर जसले मलाई साँच्चै रुवायो, त्यो त्यसपछिको घटना थियो।

बुबाले तल्लो दराज खोल्नुभयो र एउटा पुरानो खाजाको बक्स निकाल्नुभयो।
भित्र पुराना कपालका क्लिपहरू, रङ्गीन पेन्सिलहरू र दर्जनौं साना चिठीहरू थिए।

ती सबै चिठीहरू दिदीले बुबालाई लेखेका थिए।
धेरैजसोमा यस्ता साधारण कुराहरू थिए:
“बुबा, काममा तपाईंको दिन राम्रो होस्।”
“बुबा, मैले खाजा खाइनँ। म तपाईंलाई पर्खिरहेकी थिएँ।”
“बुबा, भोलि चाँडै घर आउनुहोस्।”
र अन्तिम चिठीमा, उनले लेखेकी थिइन्:
“बुबा, जब म निको हुन्छु, हामी बाहिर गएर सँगै खेलौंला।
जब तपाईं काममा जानुहुन्छ, ढोका बन्द गर्न नबिर्सनुहोस्।
नत्र म गोप्य रूपमा तपाईंको पछि लाग्न सक्छु।”

प्रस्ट भयो कि, जब बुबा काममा जानुहुन्थ्यो, दिदी पनि आफू जान चाहन्छु भन्दै अगाडिको ढोकासम्म उहाँको पछि लाग्नुहुन्थ्यो।
उनी धेरै कमजोर भएकोले, बुबालाई डर लाग्थ्यो कि उनी साँच्चै बाहिर उहाँको पछि लाग्ने प्रयास गर्छिन् कि भनेर।

त्यसैले उहाँ बाहिर निस्कनु अघि ठट्टा गर्दै सुत्ने कोठाको ढोका बन्द गर्ने नाटक गर्नुहुन्थ्यो।

त्यसपछि उनी भित्रबाट हाँस्दै भन्थिन्,
“बुबा, तपाईंले मलाई फेरि रोक्नुभयो!”
उनी बितेपछि पनि, बुबाले त्यो बानी कहिल्यै छोड्न सक्नुभएन।

त्यसपछि बुबाले केही भन्नुभयो जुन मलाई अझै पनि राम्ररी याद छ।
“यो अनौठो छ... यदि म ढोका बन्द नगरी बाहिर निस्कें भने, मलाई अझै पनि लाग्छ कि कोही मेरो पछि दौडिएर आउँदैछ।”

त्यो पहिलो पटक थियो जब मैले मेरा बुबालाई रुँदै देखें।
उहाँ सधैं शान्त र भावनात्मक रूपमा संयमित हुनुहुन्थ्यो।
उहाँले मलाई कहिल्यै “म तिमीलाई माया गर्छु” पनि भन्नुभएको थिएन।
तर त्यस दिन, दिदीको फोटो हातमा समातेर, उहाँ सानो बच्चा जस्तै रुनुभयो।

त्यसपछि, बुबाले सुत्ने कोठाको ढोका बन्द गर्न छोड्नुभयो।
वर्षौं पछि, जुन दिन म अनिवार्य सैन्य सेवाका लागि भर्ना भएँ, म अगाडिको ढोकामा जुत्ता लगाउँदै थिएँ।

अचानक, बुबा मेरो कोठामा आउनुभयो, ढोकाको ह्यान्डल समात्नुभयो र ठट्टा गर्दै बन्द गर्ने नाटक गर्नुभयो।
त्यसपछि उहाँले मलाई हेरेर भन्नुभयो,
“तिमी पनि बुबाको पछि नलागेकै राम्रो।”
उहाँले के भन्न खोज्नुभएको थियो भन्ने कुरा बुझ्ने बित्तिकै, म मेरा आँसु रोक्न सकिनँ।

म अहिले विवाहित छु र एक्लै बस्छु।
तर जब म मेरा आमाबुबालाई भेट्न जान्छु, दिदीको फोटो अझै पनि त्यो क्याबिनेटको माथि नै छ।

र त्यसको छेउमा मेरो सैन्य तालिम स्नातक समारोहको बुबा र मेरो फोटो छ।
केही समय अघि, मैले उहाँलाई सोधें,
“बुबा, तपाईंले मेरो फोटो पनि त्यहाँ किन राख्नुभयो?”

उहाँ मुस्कुराउनुभयो र भन्नुभयो,
“किनकि एउटा त्यो व्यक्ति हो जसलाई म सबैभन्दा धेरै हेर्न चाहन्छु...
र अर्को त्यो व्यक्ति हो जसलाई म सबैभन्दा लामो समयसम्म हेरिरहन चाहन्छु।”
2