เรื่องขำขัน

ทำไมพ่อถึงล็อกประตูห้องนอนก่อนออกจากบ้านเสมอ

🌐  โพสต์นี้เขียนเป็นภาษา อังกฤษ
พ่อมีนิสัยแปลกๆ อย่างหนึ่ง

ต่อให้คนทั้งบ้านอยู่กันครบ แต่ทุกครั้งที่พ่อออกไปข้างนอก พ่อจะล็อกประตูห้องนอนไว้เสมอ

แม้ว่าพ่อจะแค่ไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อบุหรี่และจะกลับมาใน 10 นาที พ่อก็ยังล็อกมันไว้

ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่พ่อแม่ทุกคนทำกับห้องนอนของตัวเอง

แต่พอฉันเริ่มไปบ้านเพื่อน ฉันสังเกตว่าพ่อแม่ของพวกเขามักจะเปิดประตูห้องนอนทิ้งไว้
วันหนึ่งฉันเลยถามแม่ว่า
“ทำไมพ่อต้องล็อกประตูห้องนอนตลอดเลย?”
แม่ก็ให้คำตอบเดิมกับฉันเสมอว่า
“สงสัยเพราะเขาไม่อยากให้ลูกไปยุ่งกับของของเขามั้ง”
แม่เองก็ไม่เคยเข้าไปในห้องนั้นตอนที่พ่อไม่อยู่เหมือนกัน

จากนั้น ตอนที่ฉันอยู่มัธยมปลายปีสอง ก็มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น
เช้าวันหนึ่ง พ่อรีบไปทำงานจนลืมล็อกประตูห้องนอน

ปกติฉันคงไม่สนใจอะไร
แต่ไม่รู้ทำไม วันนั้นฉันเกิดอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเลยแอบเข้าไปข้างใน

ห้องนั้นดูธรรมดากว่าที่ฉันคิดไว้มาก
มีเตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง และตู้ไม้เก่าๆ อยู่ที่มุมห้อง

แต่บนตู้ใบนั้นมีรูปถ่ายใส่กรอบของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอดูเหมือนเด็กประถม

ที่ด้านหลังรูปถ่าย มีลายมือยุ่งๆ เขียนไว้ว่า:
“หนูอยากไปสวนสนุกกับพ่ออีกจัง”

สมองของฉันว่างเปล่าไปหมด
ฉันโตมาโดยคิดมาตลอดว่าฉันเป็นลูกคนเดียว
ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องที่พ่อแม่มีลูกอีกคนเลย

แล้วจู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงเปิดประตูหน้าบ้าน
พ่อกลับมาแล้ว
ฉันรีบวางรูปถ่ายลงและพยายามจะออกไป แต่ฉันก็เดินไปชนกับพ่อที่หน้าประตูห้องนอนพอดี
พ่อไม่ได้มองฉันก่อนเลย

พ่อมองตรงไปที่ตู้ที่เปิดอยู่
จากนั้น ด้วยสีหน้าที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน พ่อถามว่า
“ลูก... เห็นรูปนั้นเหรอ?”
ฉันตอบว่าใช่

พ่อเงียบไปนานมาก
จากนั้นพ่อก็นั่งลงบนเตียงช้าๆ
แล้วพูดในที่สุดว่า
“นั่นพี่สาวของลูกเอง”
ฉันตัวแข็งทื่อไปเลย

ดูเหมือนว่าก่อนที่ฉันจะเกิด ฉันมีพี่สาวที่อายุมากกว่าฉัน 7 ปี

เธอเกิดมาพร้อมกับอาการป่วยหนักและใช้ชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล
แต่เธอชอบสวนสนุกมาก

ทุกครั้งที่พ่อหยุดงานและเธออาการดีพอ พ่อก็จะพาเธอไป

และทุกครั้งที่พวกเขากลับบ้าน เธอจะถามพ่อว่า
“เราจะไปกันอีกเมื่อไหร่คะ?”

แล้วฤดูหนาวปีหนึ่ง อาการของเธอก็แย่ลงกะทันหัน
และเธอก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

แม่เสียใจมากจนอยากจะกำจัดทุกอย่างที่เป็นของพี่สาวทิ้งให้หมด

แต่พ่อทำใจทิ้งของของเธอไม่ได้

พ่อเลยย้ายทุกอย่างไปไว้ในตู้ใบนั้นในห้องนอนของพวกเขา
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาจริงๆ คือสิ่งที่ตามมา

พ่อเปิดลิ้นชักล่างสุดแล้วหยิบกล่องขนมเก่าๆ ออกมา
ข้างในมีกิ๊บติดผมเก่าๆ ดินสอสี และจดหมายเล็กๆ หลายสิบฉบับ

ทั้งหมดเป็นจดหมายที่พี่สาวเขียนถึงพ่อ
ส่วนใหญ่เป็นเรื่องง่ายๆ อย่างเช่น:
“พ่อคะ ขอให้ทำงานอย่างมีความสุขนะคะ”
“พ่อคะ หนูไม่ได้กินขนมนะ หนูรอพ่ออยู่”
“พ่อคะ พรุ่งนี้กลับบ้านเร็วๆ นะคะ”
และในจดหมายฉบับสุดท้าย เธอเขียนไว้ว่า:
“พ่อคะ ถ้าหนูหายดีแล้ว เราไปเที่ยวเล่นด้วยกันนะ
เวลาพ่อไปทำงาน อย่าลืมล็อกประตูด้วยนะ
ไม่งั้นหนูอาจจะแอบตามพ่อไปก็ได้”

ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่พ่อไปทำงาน พี่สาวจะตามพ่อไปจนถึงประตูหน้าบ้านและบอกว่าอยากไปด้วย
เพราะเธออ่อนแอมาก พ่อเลยกังวลว่าเธออาจจะพยายามตามออกไปจริงๆ

พ่อเลยแกล้งทำเป็นล็อกประตูห้องนอนก่อนออกจากบ้าน

แล้วเธอก็จะหัวเราะจากข้างในและพูดว่า
“พ่อคะ พ่อหยุดหนูได้อีกแล้ว!”
แม้หลังจากที่เธอจากไปแล้ว พ่อก็ไม่เคยเลิกนิสัยนั้นได้เลย

จากนั้นพ่อก็พูดสิ่งที่ฉันยังจำได้แม่นจนถึงทุกวันนี้
“แปลกนะ... ถ้าพ่อออกจากบ้านโดยไม่ล็อกประตู พ่อยังรู้สึกเหมือนมีใครบางคนวิ่งตามหลังพ่อมาตลอดเลย”

นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพ่อร้องไห้
พ่อเป็นคนเงียบๆ และเก็บความรู้สึกมาตลอด
พ่อไม่เคยแม้แต่จะบอกว่า “พ่อรักลูกนะ” กับฉันเลย
แต่วันนั้น ในขณะที่ถือรูปพี่สาวไว้ในมือ พ่อร้องไห้เหมือนเด็กๆ เลย

หลังจากนั้น พ่อก็เลิกล็อกประตูห้องนอน
หลายปีต่อมา ในวันที่ฉันต้องไปเกณฑ์ทหาร ฉันกำลังใส่รองเท้าอยู่ที่หน้าประตูบ้าน

จู่ๆ พ่อก็เดินมาที่ห้องของฉัน จับลูกบิดประตู แล้วแกล้งทำเป็นล็อกมัน
จากนั้นพ่อก็มองมาที่ฉันแล้วพูดว่า
“ลูกก็อย่าตามพ่อไปเลยนะ”
วินาทีที่ฉันเข้าใจความหมายของสิ่งที่พ่อพูด ฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้วและแยกออกมาอยู่เอง
แต่ทุกครั้งที่ฉันไปเยี่ยมพ่อแม่ รูปของพี่สาวก็ยังคงวางอยู่บนตู้ใบนั้น

และข้างๆ กันนั้นก็มีรูปของพ่อกับฉันในวันจบการฝึกทหาร
เมื่อไม่นานมานี้ ฉันถามพ่อว่า
“พ่อคะ ทำไมพ่อถึงเอารูปหนูไปวางไว้ตรงนั้นด้วยล่ะ?”

พ่อยิ้มแล้วพูดว่า
“เพราะคนหนึ่งคือคนที่พ่ออยากเจอมากที่สุด...
และอีกคนคือคนที่พ่ออยากจะเห็นหน้าต่อไปนานที่สุด”
2