Хошин шог

Аав минь гэрээс гарахын өмнө яагаад унтлагын өрөөний хаалгыг үргэлж түгждэг байсан бэ

1 сарын өмнө  ·  Хошин шог
🌐  Энэ нийтлэлийг англи хэлээр бичсэн.
Аав минь нэгэн хачирхалтай зуршилтай байсан.

Бүх гэр бүлээрээ гэртээ байсан ч аав гадагш гарах бүртээ унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг заавал түгждэг байв.

Тэр ч байтугай тамхи авахаар дэлгүүр ороод 10 минутын дараа ирэх байсан ч хаалгаа түгждэг байлаа.

Би бага байхдаа эцэг эхчүүд унтлагын өрөөгөө ингэж л байлгадаг юм байх гэж боддог байв.

Гэвч найзуудынхаа гэрт очиж эхлэхэд тэдний эцэг эхчүүд унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг ихэвчлэн онгорхой орхидог болохыг анзаарсан юм.
Тиймээс нэг өдөр ээжээсээ асуулаа,
“Аав яагаад унтлагын өрөөний хаалгыг үргэлж түгждэг юм бэ?”
Ээж үргэлж л нэг хариултыг өгдөг байв.
“Магадгүй аав чинь өөрийнх нь юманд хүрэхийг хүсдэггүй байх.”
Аав байхгүй үед ээж ч гэсэн тэр өрөөнд хэзээ ч ордоггүй байсан.

Тэгээд би ахлах сургуулийн хоёрдугаар ангид байхдаа нэгэн зүйл тохиолдсон юм.
Нэг өглөө аав ажилдаа яаран гарахдаа унтлагын өрөөний хаалгаа түгжихээ мартчихсан байв.

Ер нь бол би тоохгүй байх байсан.
Гэвч яагаад ч юм тэр өдөр сониуч зан хөдлөөд нууцаар дотогш орлоо.

Өрөө нь миний бодож байснаас хамаагүй энгийн байв.
Ор, хувцасны шүүгээ, тольтой ширээ, булан дахь хуучин модон шүүгээ л байлаа.

Гэхдээ тэр шүүгээн дээр миний урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй охины зураг жаазтай байв.

Тэр охин бага сургуулийн сурагч шиг харагдаж байлаа.

Зургийн ар талд эмх замбараагүй бичгээр ийн бичсэн байв:
“Би аавтайгаа дахиад л зугаа цэнгэлийн парк руу явмаар байна.”

Миний ухаан балартах шиг л болсон.
Би өөрийгөө айлын ганц хүүхэд гэж бодож өссөн.
Эцэг эх маань өөр хүүхэдтэй байсан тухай хэзээ ч сонсож байгаагүй.

Тэгтэл гэнэт үүдний хаалга онгойх чимээ сонсогдлоо.
Аав буцаад иржээ.
Би зургийг хурдхан тавиад гарах гэтэл унтлагын өрөөний хаалган дээр аавтай шууд мөргөлдөв.
Аав намайг ч хараагүй.

Тэр онгорхой шүүгээ рүү шууд ширтэж байлаа.
Тэгээд урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй илэрхийллээрээ асуув,
“Чи… тэр зургийг харчихсан уу?”
Би тийм гэж хэллээ.

Аав удаан хугацаанд юу ч хэлсэнгүй.
Тэгээд аажуухан орон дээр суув.
Эцэст нь тэр,
“Тэр чиний эгч байсан юм” гэж хэллээ.
Би бүр хөшчихсөн.

Намайг төрөхөөс өмнө надаас долоон насаар эгч нэг эгч байсан юм билээ.

Тэр маш сул биетэй төрсөн болохоор бага насаа эмнэлгээр хэсүүчилж өнгөрөөсөн.
Гэхдээ тэр зугаа цэнгэлийн паркийг маш их хайрладаг байв.

Аав амардаг өдрөө түүний биеийн байдал гайгүй байвал үргэлж тийшээ дагуулж явдаг байжээ.

Тэднийг гэртээ ирэх бүрт тэр ааваасаа,
“Бид хэзээ дахиж явах вэ?” гэж асуудаг байв.

Тэгээд нэг өвөл түүний бие гэнэт муудлаа.
Тэр дахиж хэзээ ч гэртээ ирээгүй.

Ээж маань маш их шаналсандаа эгчийн минь бүх юмыг хаямаар байсан.

Гэвч аав эгчийн минь эд зүйлсийг хаяж чадаагүй юм.

Тиймээс бүх юмыг нь унтлагын өрөөнийхөө шүүгээнд хийжээ.
Гэвч намайг үнэхээр уйлуулсан зүйл бол дараагийнх нь байв.

Аав шүүгээний хамгийн доод тасалгааг онгойлгоод хуучин амттангийн хайрцаг гаргаж ирлээ.
Дотор нь хуучин үсний хавчаар, өнгийн харандаа, олон арван жижиг захидлууд байв.

Тэдгээр нь бүгд эгчийн минь аавд бичсэн захидлууд байлаа.
Ихэнх нь иймэрхүү энгийн зүйлс байв:
“Ааваа, ажилдаа сайн яваарай.”
“Ааваа, би амттангаа идээгүй ээ. Аавыг хүлээсэн.”
“Ааваа, маргааш эрт ирээрэй.”
Харин хамгийн сүүлийн захидалдаа тэр,
“Ааваа, би эдгэрэхээрээ хамтдаа тоглохоор явъя.
Ажилдаа явахдаа хаалгаа заавал түгжээрэй.
Үгүй бол би нууцаар дагаад явчих юм билээ” гэж бичжээ.

Аавыг ажилдаа явах бүрт эгч минь өөрөө ч бас явмаар байна гээд үүдний хаалга хүртэл дагадаг байсан юм билээ.
Бие нь маш сул байсан болохоор аав түүнийг үнэхээр гадагш дагаад гарчих вий гэж санаа зовдог байв.

Тиймээс аав гарахынхаа өмнө унтлагын өрөөний хаалгыг түгжиж байгаа мэтээр тоглодог байжээ.

Тэгэхэд эгч дотроос нь инээгээд,
“Ааваа, та намайг дахиад л зогсоолоо!” гэдэг байв.
Эгчийг өнгөрсний дараа ч аав тэр зуршлаа орхиж чадаагүй юм.

Тэгээд аав минь одоо ч тод санагддаг нэг зүйлийг хэлсэн.
“Хачирхалтай юм шүү… Хэрэв би хаалгаа түгжихгүй гарвал хэн нэгэн миний араас гүйгээд гарч ирэх гэж байгаа юм шиг санагддаг.”

Тэр өдөр би аавыгаа анх удаа уйлахыг харсан.
Аав үргэлж дуугүй, сэтгэл хөдлөлөө илэрхийлдэггүй хүн байсан.
Надад “Хайртай шүү” гэж ч хэлж үзээгүй.
Гэвч тэр өдөр эгчийн минь зургийг гартаа бариад аав бяцхан хүүхэд шиг уйлсан.

Түүнээс хойш аав унтлагын өрөөний хаалгыг түгжихээ больсон.
Олон жилийн дараа, цэргийн албанд татагдах өдрөө би үүдний хаалган дээр гутлаа өмсөж байлаа.

Гэнэт аав миний өрөө рүү алхаж ирээд хаалганы бариулыг бариад түгжиж байгаа мэтээр тоглосон.
Тэгээд над руу хараад,
“Чи ч бас аавыгаа дагахгүй байсан нь дээр шүү” гэж хэллээ.
Түүний юу хэлэх гэснийг ойлгосон тэр мөчид би нулимсаа барьж чадаагүй.

Би одоо гэрлэсэн, тусдаа амьдардаг.
Гэвч эцэг эх дээрээ очих бүрт эгчийн минь зураг тэр шүүгээн дээр хэвээрээ байдаг.

Түүний хажууд миний цэргийн сургуулилт төгсөх ёслол дээр аав бид хоёрын авахуулсан зураг байдаг.
Саяхан би ааваасаа,
“Ааваа, яагаад миний зургийг ч бас тэнд тавьсан юм бэ?” гэж асуулаа.

Аав инээмсэглээд,
“Учир нь нэг нь миний хамгийн их хармаар байгаа хүн…
нөгөө нь миний хамгийн удаан харахыг хүсэж байгаа хүн болохоор тэр” гэж хэлсэн.
2