Why My Dad Always Locked the Bedroom Door Before Leaving Home
Аав минь гэрээс гарахын өмнө яагаад унтлагын өрөөний хаалгыг үргэлж түгждэг байсан бэ
My dad had this weird habit.
Even if the whole family was home, whenever he went out, he would always lock the bedroom door behind him.
Even if he was just going to the convenience store for cigarettes and would be back in 10 minutes, he still locked it.
When I was little, I thought that was just what parents did with their bedroom.
But when I started visiting my friends’ houses, I noticed their parents usually just left their bedroom doors open.
So one day I asked my mom,
“Why does Dad always lock the bedroom door?”
She always gave me the same answer.
“Probably because he doesn’t want you touching his stuff.”
My mom never went into that room when Dad wasn’t there either.
Then, when I was in my second year of high school, something happened.
One morning, Dad was in a rush to get to work and forgot to lock the bedroom door.
Normally I wouldn’t have cared.
But for some reason, I got curious that day and secretly went inside.
The room was much more normal than I expected.
There was a bed, a wardrobe, a dresser, and an old wooden cabinet in the corner.
But on top of that cabinet was a framed photo of a girl I had never seen before.
She looked like she was maybe in elementary school.
On the back of the photo, written in messy handwriting, were the words:
“I want to go to the amusement park with Dad again.”
My mind just went blank.
I had always grown up thinking I was an only child.
I had never once heard anything about my parents having another child.
Then suddenly, I heard the front door open.
Dad had come back.
I quickly put the photo down and tried to leave, but I ran straight into him at the bedroom door.
Dad didn’t even look at me first.
He looked straight at the open cabinet.
Then, with an expression I had never seen before, he asked,
“You… saw that photo?”
I said yes.
He didn’t say anything for a long time.
Then he slowly sat down on the bed.
And finally said,
“She was your older sister.”
I completely froze.
Apparently, before I was born, I had a sister who was seven years older than me.
She had been born very sick and spent most of her childhood going in and out of hospitals.
But she absolutely loved amusement parks.
Whenever Dad had a day off and she was feeling well enough, he would take her.
And every time they came home, she would ask him,
“When can we go again?”
Then one winter, her condition suddenly got worse.
And she never came home again.
My mom was so devastated that she wanted to get rid of everything that belonged to my sister.
But Dad couldn’t bring himself to throw her things away.
So he moved everything into that cabinet in their bedroom.
But what really made me cry came next.
Dad opened the bottom drawer and took out an old snack box.
Inside were old hair clips, colored pencils, and dozens of little letters.
They were all letters my sister had written to Dad.
Most of them said simple things like:
“Dad, have a good day at work.”
“Dad, I didn’t eat the snacks. I waited for you.”
“Dad, come home early tomorrow.”
And in the very last letter, she had written:
“Dad, when I get better, let’s go out and play together.
When you go to work, make sure you lock the door.
Otherwise I might secretly follow you.”
Apparently, whenever Dad left for work, my sister would follow him all the way to the front door saying she wanted to come too.
Because she was so weak, Dad worried that she might actually try to follow him outside.
So he would jokingly pretend to lock the bedroom door before leaving.
Then she would laugh from inside and say,
“Dad, you stopped me again!”
Even after she passed away, Dad never managed to break that habit.
Then Dad said something I still remember perfectly.
“It’s strange… If I leave without locking the door, I still feel like someone’s going to come running out behind me.”
That was the first time I ever saw my dad cry.
He was always quiet and emotionally reserved.
He had never even told me “I love you.”
But that day, holding my sister’s photo in his hands, he cried like a little kid.
After that, Dad stopped locking the bedroom door.
Years later, on the day I enlisted for my mandatory military service, I was putting my shoes on by the front door.
Suddenly, Dad walked over to my room, grabbed the doorknob, and jokingly pretended to lock it.
Then he looked at me and said,
“You better not follow Dad either.”
The moment I understood what he meant, I couldn’t hold back my tears.
I’m married now and live on my own.
But whenever I visit my parents, my sister’s photo is still sitting on top of that cabinet.
And next to it is a photo of Dad and me at my military training graduation ceremony.
Not long ago, I asked him,
“Dad, why did you put my photo there too?”
He smiled and said,
“Because one is the person I want to see the most…
and the other is the person I want to keep seeing for the longest time.”
Even if the whole family was home, whenever he went out, he would always lock the bedroom door behind him.
Even if he was just going to the convenience store for cigarettes and would be back in 10 minutes, he still locked it.
When I was little, I thought that was just what parents did with their bedroom.
But when I started visiting my friends’ houses, I noticed their parents usually just left their bedroom doors open.
So one day I asked my mom,
“Why does Dad always lock the bedroom door?”
She always gave me the same answer.
“Probably because he doesn’t want you touching his stuff.”
My mom never went into that room when Dad wasn’t there either.
Then, when I was in my second year of high school, something happened.
One morning, Dad was in a rush to get to work and forgot to lock the bedroom door.
Normally I wouldn’t have cared.
But for some reason, I got curious that day and secretly went inside.
The room was much more normal than I expected.
There was a bed, a wardrobe, a dresser, and an old wooden cabinet in the corner.
But on top of that cabinet was a framed photo of a girl I had never seen before.
She looked like she was maybe in elementary school.
On the back of the photo, written in messy handwriting, were the words:
“I want to go to the amusement park with Dad again.”
My mind just went blank.
I had always grown up thinking I was an only child.
I had never once heard anything about my parents having another child.
Then suddenly, I heard the front door open.
Dad had come back.
I quickly put the photo down and tried to leave, but I ran straight into him at the bedroom door.
Dad didn’t even look at me first.
He looked straight at the open cabinet.
Then, with an expression I had never seen before, he asked,
“You… saw that photo?”
I said yes.
He didn’t say anything for a long time.
Then he slowly sat down on the bed.
And finally said,
“She was your older sister.”
I completely froze.
Apparently, before I was born, I had a sister who was seven years older than me.
She had been born very sick and spent most of her childhood going in and out of hospitals.
But she absolutely loved amusement parks.
Whenever Dad had a day off and she was feeling well enough, he would take her.
And every time they came home, she would ask him,
“When can we go again?”
Then one winter, her condition suddenly got worse.
And she never came home again.
My mom was so devastated that she wanted to get rid of everything that belonged to my sister.
But Dad couldn’t bring himself to throw her things away.
So he moved everything into that cabinet in their bedroom.
But what really made me cry came next.
Dad opened the bottom drawer and took out an old snack box.
Inside were old hair clips, colored pencils, and dozens of little letters.
They were all letters my sister had written to Dad.
Most of them said simple things like:
“Dad, have a good day at work.”
“Dad, I didn’t eat the snacks. I waited for you.”
“Dad, come home early tomorrow.”
And in the very last letter, she had written:
“Dad, when I get better, let’s go out and play together.
When you go to work, make sure you lock the door.
Otherwise I might secretly follow you.”
Apparently, whenever Dad left for work, my sister would follow him all the way to the front door saying she wanted to come too.
Because she was so weak, Dad worried that she might actually try to follow him outside.
So he would jokingly pretend to lock the bedroom door before leaving.
Then she would laugh from inside and say,
“Dad, you stopped me again!”
Even after she passed away, Dad never managed to break that habit.
Then Dad said something I still remember perfectly.
“It’s strange… If I leave without locking the door, I still feel like someone’s going to come running out behind me.”
That was the first time I ever saw my dad cry.
He was always quiet and emotionally reserved.
He had never even told me “I love you.”
But that day, holding my sister’s photo in his hands, he cried like a little kid.
After that, Dad stopped locking the bedroom door.
Years later, on the day I enlisted for my mandatory military service, I was putting my shoes on by the front door.
Suddenly, Dad walked over to my room, grabbed the doorknob, and jokingly pretended to lock it.
Then he looked at me and said,
“You better not follow Dad either.”
The moment I understood what he meant, I couldn’t hold back my tears.
I’m married now and live on my own.
But whenever I visit my parents, my sister’s photo is still sitting on top of that cabinet.
And next to it is a photo of Dad and me at my military training graduation ceremony.
Not long ago, I asked him,
“Dad, why did you put my photo there too?”
He smiled and said,
“Because one is the person I want to see the most…
and the other is the person I want to keep seeing for the longest time.”
Аав минь нэгэн хачирхалтай зуршилтай байсан.
Бүх гэр бүлээрээ гэртээ байсан ч аав гадагш гарах бүртээ унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг заавал түгждэг байв.
Тэр ч байтугай тамхи авахаар дэлгүүр ороод 10 минутын дараа ирэх байсан ч хаалгаа түгждэг байлаа.
Би бага байхдаа эцэг эхчүүд унтлагын өрөөгөө ингэж л байлгадаг юм байх гэж боддог байв.
Гэвч найзуудынхаа гэрт очиж эхлэхэд тэдний эцэг эхчүүд унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг ихэвчлэн онгорхой орхидог болохыг анзаарсан юм.
Тиймээс нэг өдөр ээжээсээ асуулаа,
“Аав яагаад унтлагын өрөөний хаалгыг үргэлж түгждэг юм бэ?”
Ээж үргэлж л нэг хариултыг өгдөг байв.
“Магадгүй аав чинь өөрийнх нь юманд хүрэхийг хүсдэггүй байх.”
Аав байхгүй үед ээж ч гэсэн тэр өрөөнд хэзээ ч ордоггүй байсан.
Тэгээд би ахлах сургуулийн хоёрдугаар ангид байхдаа нэгэн зүйл тохиолдсон юм.
Нэг өглөө аав ажилдаа яаран гарахдаа унтлагын өрөөний хаалгаа түгжихээ мартчихсан байв.
Ер нь бол би тоохгүй байх байсан.
Гэвч яагаад ч юм тэр өдөр сониуч зан хөдлөөд нууцаар дотогш орлоо.
Өрөө нь миний бодож байснаас хамаагүй энгийн байв.
Ор, хувцасны шүүгээ, тольтой ширээ, булан дахь хуучин модон шүүгээ л байлаа.
Гэхдээ тэр шүүгээн дээр миний урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй охины зураг жаазтай байв.
Тэр охин бага сургуулийн сурагч шиг харагдаж байлаа.
Зургийн ар талд эмх замбараагүй бичгээр ийн бичсэн байв:
“Би аавтайгаа дахиад л зугаа цэнгэлийн парк руу явмаар байна.”
Миний ухаан балартах шиг л болсон.
Би өөрийгөө айлын ганц хүүхэд гэж бодож өссөн.
Эцэг эх маань өөр хүүхэдтэй байсан тухай хэзээ ч сонсож байгаагүй.
Тэгтэл гэнэт үүдний хаалга онгойх чимээ сонсогдлоо.
Аав буцаад иржээ.
Би зургийг хурдхан тавиад гарах гэтэл унтлагын өрөөний хаалган дээр аавтай шууд мөргөлдөв.
Аав намайг ч хараагүй.
Тэр онгорхой шүүгээ рүү шууд ширтэж байлаа.
Тэгээд урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй илэрхийллээрээ асуув,
“Чи… тэр зургийг харчихсан уу?”
Би тийм гэж хэллээ.
Аав удаан хугацаанд юу ч хэлсэнгүй.
Тэгээд аажуухан орон дээр суув.
Эцэст нь тэр,
“Тэр чиний эгч байсан юм” гэж хэллээ.
Би бүр хөшчихсөн.
Намайг төрөхөөс өмнө надаас долоон насаар эгч нэг эгч байсан юм билээ.
Тэр маш сул биетэй төрсөн болохоор бага насаа эмнэлгээр хэсүүчилж өнгөрөөсөн.
Гэхдээ тэр зугаа цэнгэлийн паркийг маш их хайрладаг байв.
Аав амардаг өдрөө түүний биеийн байдал гайгүй байвал үргэлж тийшээ дагуулж явдаг байжээ.
Тэднийг гэртээ ирэх бүрт тэр ааваасаа,
“Бид хэзээ дахиж явах вэ?” гэж асуудаг байв.
Тэгээд нэг өвөл түүний бие гэнэт муудлаа.
Тэр дахиж хэзээ ч гэртээ ирээгүй.
Ээж маань маш их шаналсандаа эгчийн минь бүх юмыг хаямаар байсан.
Гэвч аав эгчийн минь эд зүйлсийг хаяж чадаагүй юм.
Тиймээс бүх юмыг нь унтлагын өрөөнийхөө шүүгээнд хийжээ.
Гэвч намайг үнэхээр уйлуулсан зүйл бол дараагийнх нь байв.
Аав шүүгээний хамгийн доод тасалгааг онгойлгоод хуучин амттангийн хайрцаг гаргаж ирлээ.
Дотор нь хуучин үсний хавчаар, өнгийн харандаа, олон арван жижиг захидлууд байв.
Тэдгээр нь бүгд эгчийн минь аавд бичсэн захидлууд байлаа.
Ихэнх нь иймэрхүү энгийн зүйлс байв:
“Ааваа, ажилдаа сайн яваарай.”
“Ааваа, би амттангаа идээгүй ээ. Аавыг хүлээсэн.”
“Ааваа, маргааш эрт ирээрэй.”
Харин хамгийн сүүлийн захидалдаа тэр,
“Ааваа, би эдгэрэхээрээ хамтдаа тоглохоор явъя.
Ажилдаа явахдаа хаалгаа заавал түгжээрэй.
Үгүй бол би нууцаар дагаад явчих юм билээ” гэж бичжээ.
Аавыг ажилдаа явах бүрт эгч минь өөрөө ч бас явмаар байна гээд үүдний хаалга хүртэл дагадаг байсан юм билээ.
Бие нь маш сул байсан болохоор аав түүнийг үнэхээр гадагш дагаад гарчих вий гэж санаа зовдог байв.
Тиймээс аав гарахынхаа өмнө унтлагын өрөөний хаалгыг түгжиж байгаа мэтээр тоглодог байжээ.
Тэгэхэд эгч дотроос нь инээгээд,
“Ааваа, та намайг дахиад л зогсоолоо!” гэдэг байв.
Эгчийг өнгөрсний дараа ч аав тэр зуршлаа орхиж чадаагүй юм.
Тэгээд аав минь одоо ч тод санагддаг нэг зүйлийг хэлсэн.
“Хачирхалтай юм шүү… Хэрэв би хаалгаа түгжихгүй гарвал хэн нэгэн миний араас гүйгээд гарч ирэх гэж байгаа юм шиг санагддаг.”
Тэр өдөр би аавыгаа анх удаа уйлахыг харсан.
Аав үргэлж дуугүй, сэтгэл хөдлөлөө илэрхийлдэггүй хүн байсан.
Надад “Хайртай шүү” гэж ч хэлж үзээгүй.
Гэвч тэр өдөр эгчийн минь зургийг гартаа бариад аав бяцхан хүүхэд шиг уйлсан.
Түүнээс хойш аав унтлагын өрөөний хаалгыг түгжихээ больсон.
Олон жилийн дараа, цэргийн албанд татагдах өдрөө би үүдний хаалган дээр гутлаа өмсөж байлаа.
Гэнэт аав миний өрөө рүү алхаж ирээд хаалганы бариулыг бариад түгжиж байгаа мэтээр тоглосон.
Тэгээд над руу хараад,
“Чи ч бас аавыгаа дагахгүй байсан нь дээр шүү” гэж хэллээ.
Түүний юу хэлэх гэснийг ойлгосон тэр мөчид би нулимсаа барьж чадаагүй.
Би одоо гэрлэсэн, тусдаа амьдардаг.
Гэвч эцэг эх дээрээ очих бүрт эгчийн минь зураг тэр шүүгээн дээр хэвээрээ байдаг.
Түүний хажууд миний цэргийн сургуулилт төгсөх ёслол дээр аав бид хоёрын авахуулсан зураг байдаг.
Саяхан би ааваасаа,
“Ааваа, яагаад миний зургийг ч бас тэнд тавьсан юм бэ?” гэж асуулаа.
Аав инээмсэглээд,
“Учир нь нэг нь миний хамгийн их хармаар байгаа хүн…
нөгөө нь миний хамгийн удаан харахыг хүсэж байгаа хүн болохоор тэр” гэж хэлсэн.
Бүх гэр бүлээрээ гэртээ байсан ч аав гадагш гарах бүртээ унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг заавал түгждэг байв.
Тэр ч байтугай тамхи авахаар дэлгүүр ороод 10 минутын дараа ирэх байсан ч хаалгаа түгждэг байлаа.
Би бага байхдаа эцэг эхчүүд унтлагын өрөөгөө ингэж л байлгадаг юм байх гэж боддог байв.
Гэвч найзуудынхаа гэрт очиж эхлэхэд тэдний эцэг эхчүүд унтлагын өрөөнийхөө хаалгыг ихэвчлэн онгорхой орхидог болохыг анзаарсан юм.
Тиймээс нэг өдөр ээжээсээ асуулаа,
“Аав яагаад унтлагын өрөөний хаалгыг үргэлж түгждэг юм бэ?”
Ээж үргэлж л нэг хариултыг өгдөг байв.
“Магадгүй аав чинь өөрийнх нь юманд хүрэхийг хүсдэггүй байх.”
Аав байхгүй үед ээж ч гэсэн тэр өрөөнд хэзээ ч ордоггүй байсан.
Тэгээд би ахлах сургуулийн хоёрдугаар ангид байхдаа нэгэн зүйл тохиолдсон юм.
Нэг өглөө аав ажилдаа яаран гарахдаа унтлагын өрөөний хаалгаа түгжихээ мартчихсан байв.
Ер нь бол би тоохгүй байх байсан.
Гэвч яагаад ч юм тэр өдөр сониуч зан хөдлөөд нууцаар дотогш орлоо.
Өрөө нь миний бодож байснаас хамаагүй энгийн байв.
Ор, хувцасны шүүгээ, тольтой ширээ, булан дахь хуучин модон шүүгээ л байлаа.
Гэхдээ тэр шүүгээн дээр миний урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй охины зураг жаазтай байв.
Тэр охин бага сургуулийн сурагч шиг харагдаж байлаа.
Зургийн ар талд эмх замбараагүй бичгээр ийн бичсэн байв:
“Би аавтайгаа дахиад л зугаа цэнгэлийн парк руу явмаар байна.”
Миний ухаан балартах шиг л болсон.
Би өөрийгөө айлын ганц хүүхэд гэж бодож өссөн.
Эцэг эх маань өөр хүүхэдтэй байсан тухай хэзээ ч сонсож байгаагүй.
Тэгтэл гэнэт үүдний хаалга онгойх чимээ сонсогдлоо.
Аав буцаад иржээ.
Би зургийг хурдхан тавиад гарах гэтэл унтлагын өрөөний хаалган дээр аавтай шууд мөргөлдөв.
Аав намайг ч хараагүй.
Тэр онгорхой шүүгээ рүү шууд ширтэж байлаа.
Тэгээд урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй илэрхийллээрээ асуув,
“Чи… тэр зургийг харчихсан уу?”
Би тийм гэж хэллээ.
Аав удаан хугацаанд юу ч хэлсэнгүй.
Тэгээд аажуухан орон дээр суув.
Эцэст нь тэр,
“Тэр чиний эгч байсан юм” гэж хэллээ.
Би бүр хөшчихсөн.
Намайг төрөхөөс өмнө надаас долоон насаар эгч нэг эгч байсан юм билээ.
Тэр маш сул биетэй төрсөн болохоор бага насаа эмнэлгээр хэсүүчилж өнгөрөөсөн.
Гэхдээ тэр зугаа цэнгэлийн паркийг маш их хайрладаг байв.
Аав амардаг өдрөө түүний биеийн байдал гайгүй байвал үргэлж тийшээ дагуулж явдаг байжээ.
Тэднийг гэртээ ирэх бүрт тэр ааваасаа,
“Бид хэзээ дахиж явах вэ?” гэж асуудаг байв.
Тэгээд нэг өвөл түүний бие гэнэт муудлаа.
Тэр дахиж хэзээ ч гэртээ ирээгүй.
Ээж маань маш их шаналсандаа эгчийн минь бүх юмыг хаямаар байсан.
Гэвч аав эгчийн минь эд зүйлсийг хаяж чадаагүй юм.
Тиймээс бүх юмыг нь унтлагын өрөөнийхөө шүүгээнд хийжээ.
Гэвч намайг үнэхээр уйлуулсан зүйл бол дараагийнх нь байв.
Аав шүүгээний хамгийн доод тасалгааг онгойлгоод хуучин амттангийн хайрцаг гаргаж ирлээ.
Дотор нь хуучин үсний хавчаар, өнгийн харандаа, олон арван жижиг захидлууд байв.
Тэдгээр нь бүгд эгчийн минь аавд бичсэн захидлууд байлаа.
Ихэнх нь иймэрхүү энгийн зүйлс байв:
“Ааваа, ажилдаа сайн яваарай.”
“Ааваа, би амттангаа идээгүй ээ. Аавыг хүлээсэн.”
“Ааваа, маргааш эрт ирээрэй.”
Харин хамгийн сүүлийн захидалдаа тэр,
“Ааваа, би эдгэрэхээрээ хамтдаа тоглохоор явъя.
Ажилдаа явахдаа хаалгаа заавал түгжээрэй.
Үгүй бол би нууцаар дагаад явчих юм билээ” гэж бичжээ.
Аавыг ажилдаа явах бүрт эгч минь өөрөө ч бас явмаар байна гээд үүдний хаалга хүртэл дагадаг байсан юм билээ.
Бие нь маш сул байсан болохоор аав түүнийг үнэхээр гадагш дагаад гарчих вий гэж санаа зовдог байв.
Тиймээс аав гарахынхаа өмнө унтлагын өрөөний хаалгыг түгжиж байгаа мэтээр тоглодог байжээ.
Тэгэхэд эгч дотроос нь инээгээд,
“Ааваа, та намайг дахиад л зогсоолоо!” гэдэг байв.
Эгчийг өнгөрсний дараа ч аав тэр зуршлаа орхиж чадаагүй юм.
Тэгээд аав минь одоо ч тод санагддаг нэг зүйлийг хэлсэн.
“Хачирхалтай юм шүү… Хэрэв би хаалгаа түгжихгүй гарвал хэн нэгэн миний араас гүйгээд гарч ирэх гэж байгаа юм шиг санагддаг.”
Тэр өдөр би аавыгаа анх удаа уйлахыг харсан.
Аав үргэлж дуугүй, сэтгэл хөдлөлөө илэрхийлдэггүй хүн байсан.
Надад “Хайртай шүү” гэж ч хэлж үзээгүй.
Гэвч тэр өдөр эгчийн минь зургийг гартаа бариад аав бяцхан хүүхэд шиг уйлсан.
Түүнээс хойш аав унтлагын өрөөний хаалгыг түгжихээ больсон.
Олон жилийн дараа, цэргийн албанд татагдах өдрөө би үүдний хаалган дээр гутлаа өмсөж байлаа.
Гэнэт аав миний өрөө рүү алхаж ирээд хаалганы бариулыг бариад түгжиж байгаа мэтээр тоглосон.
Тэгээд над руу хараад,
“Чи ч бас аавыгаа дагахгүй байсан нь дээр шүү” гэж хэллээ.
Түүний юу хэлэх гэснийг ойлгосон тэр мөчид би нулимсаа барьж чадаагүй.
Би одоо гэрлэсэн, тусдаа амьдардаг.
Гэвч эцэг эх дээрээ очих бүрт эгчийн минь зураг тэр шүүгээн дээр хэвээрээ байдаг.
Түүний хажууд миний цэргийн сургуулилт төгсөх ёслол дээр аав бид хоёрын авахуулсан зураг байдаг.
Саяхан би ааваасаа,
“Ааваа, яагаад миний зургийг ч бас тэнд тавьсан юм бэ?” гэж асуулаа.
Аав инээмсэглээд,
“Учир нь нэг нь миний хамгийн их хармаар байгаа хүн…
нөгөө нь миний хамгийн удаан харахыг хүсэж байгаа хүн болохоор тэр” гэж хэлсэн.